Oprócz koncepcji „pamięci wielokierunkowej”, przedstawione przez nas praktyki czerpią inspirację z kilku innych terminów wywodzących się z badań nad pamięcią.

„Historia ratunkowa” to pojęcie zaproponowane przez polską historyczkę Ewę Domańską, inspirowane pracami izraelskiej myślicielki Arielli Azoulay. Odnosi się ono do zaangażowanych, odpowiedzialnych społecznie i ekologicznie działań społeczeństwa obywatelskiego, środowisk akademickich oraz oddolnych inicjatyw, które mają na celu odkrywanie, omawianie i upamiętnianie przeszłości w trosce o przyszłość. Mówiąc prościej: wszystkie praktyki przedstawione i omawiane w tym Zbiorze dotyczą przeszłości, ale są ukierunkowane na przyszłość; służą zmierzeniu się zarówno z historycznymi, jak i współczesnymi problemami i wyzwaniami.

W definiowaniu inkluzyjności, będącej kolejnym istotnym elementem Zbioru, autorzy odwołują się do Konwencji ramowej Rady Europy z Faro (2005), która wprowadza pojęcie „wspólnoty dziedzictwa” jako wspólnoty różnych interesariuszy. Celem Zbioru jest promowanie zintegrowanego podejścia, w którym różni aktorzy (w tym także osoby niezwiązane z danym dziedzictwem przez pochodzenie etniczne czy kulturowe, ale chcące wziąć za nie odpowiedzialność) mają możliwość działania i włączania się w proces upamiętniania.

Zrównoważony rozwój jest rozumiany jako zdolność do długofalowego utrzymania lub poprawy stanu i dostępności pożądanych zasobów lub warunków. Łączy w sobie dwa aspekty: ekologiczny i społeczny. Opiera się na badaniach prowadzonych w ramach „środowiskowej historii Zagłady”, w ramach których zwraca się uwagę na przyrodę – jako świadka i archiwum zarazem – wymagającą uważnej analizy i ochrony. Podejście to proponuje nowy, przyjazny środowisku i zrównoważony język upamiętniania. Wpisuje się ono również w perspektywę zaproponowaną przez Nowy Europejski Bauhaus. Kolejnym elementem podejścia zrównoważonego w tym projekcie jest nacisk na zaangażowanie lokalne i rozwój potencjału danej społeczności.

„Sprawiedliwość epistemiczna” oznacza sprawiedliwość w dostępie do wiedzy – w przeciwieństwie do sytuacji, w których niektóre tematy są wykluczane, wyciszane lub systematycznie zniekształcane. W tym projekcie sprawiedliwość epistemiczna ma na celu wsparcie społeczności w konfrontowaniu się z prawdą o trudnym dziedzictwie przemocy i różnych form wykluczenia.

„Wrażliwe dziedzictwo” to termin wprowadzony przez Philippa Schorcha, odnoszący się do zbiorów, obiektów, szczątków ludzkich czy miejsc pamięci, które posiadają ładunek emocjonalny, polityczny lub etyczny wynikający z okoliczności ich pozyskania, historycznego wykorzystania czy znaczenia kulturowego – zwłaszcza okoliczności związanych z przemocą kolonialną, wywłaszczeniem lub traumą. Dziedzictwo to wymaga nie tylko naukowej analizy, ale także emocjonalnego, cielesnego i relacyjnego podejścia, uwzględniającego jego ciągły wpływ na wspólnoty potomków.

Proponowane w Zbiorze „podejście intersekcjonalne” wynika z chęci wspierania równiejszego, bardziej pluralistycznego, zróżnicowanego i sprawiedliwego świata poprzez włączanie różnych trudnych dziedzictw do wspólnej europejskiej kultury pamięci. Intersekcjonalność rozumiana jest jako badanie nakładających się lub przecinających tożsamości społecznych oraz powiązanych z nimi systemów opresji, dominacji i dyskryminacji.